Arsenalning yangi boshlanishi: Chempionlikdan keyingi haqiqiy sinov
Arsenal o‘tgan hafta yopiq eshiklar ortida MK Donsni 3:0 hisobida mag‘lub etib, yengil mashg‘ulot uchrashuvi bilan yozgi tayyorgarlikka kirishgandi. Endi esa navbat jiddiyroq bosqichga keldi: shanba oqshomida Girona bilan o‘yin. Bu nafaqat premyera-ligadagi amaldagi chempionning maydonga qaytishi, balki o‘tgan mavsumdagi muvaffaqiyat tasodif emasligini isbotlash uchun birinchi sahna.
Chempionlikni himoya qilish? Agar nomingiz Manchester City bo‘lmasa, bu deyarli imkonsiz topshiriq. So‘nggi marta buni Manchester United 2007–2009 yillarda, ketma-ket uch marta uddalagan. Chelsea buni bir marta bajargan, Liverpool qariyb yarim asrdir bunga yaqinlasha olmayapti. Arsenal esa deyarli bir asr davomida tojini saqlab qola olgani yo‘q. Mikel Arteta uchun bu mavsumning vazifasi aynan shunday tarixiy fon ustida turibdi.
Ikkinchi bor ketma-ket Champions League finaliga chiqish ham oson yo‘l emas. Angliya klublari orasida buni keyingi mavsumda kamida yarim finalgacha yetib borgan holda takrorlagan yagona misol — 2021–22 yillardagi Manchester City. Premyer-liga hozirgiday kuchli bo‘lgan pallada bir vaqtning o‘zida ikki frontda kurashish — tanani ham, tarkibni ham oxirigacha sinovdan o‘tkazadigan ish.
Transferlar bu bosimni yengillashtirishi mumkin, lekin hozircha Arsenal bozorda shov-shuv ko‘targani yo‘q. Sarflangan 79 million funtning yarmidan ko‘pi Piero Hincapié transferini to‘liq sotib olishga ketdi. Qolgan ishlar esa ko‘proq balans va kelajakni o‘ylash bilan bog‘liq.
Chap qanotdagi katta savol
Klub Leandro Trossard o‘rniga Club Brugge’dan yunon vingeri Christos Tzolisni olib keldi. Belgiyalikdan yetti yosh kichik bu futbolchi tarkibni “kelajak uchun sug‘urtalash” rejasi doirasida mantiqiy qadamdek ko‘rinadi. Ammo Arsenal chap qanotdagi hujumini haqiqatan ham dunyo darajasiga olib chiqmoqchi bo‘lsa, mish-mishlarda tilga olinayotgan Vinícius Júnior nomidan qochib qutula olmaydi.
Bunda hisob-kitob sodda: Vinícius o‘tgan mavsumda Yevropaning besh kuchli ligasida eng ko‘p xavf tug‘dirgan dribling egasi bo‘ldi. U kamida besh metrga to‘p olib o‘tib, yakunda zarba bergan yoki golli vaziyat yaratgan 92 ta yurish amalga oshirdi: 49 marta o‘zi darvozani nishonga oldi, 43 marta sheriklariga imkon yaratdi. To‘p o‘yinda bo‘lgan paytda shunday qurolga ega bo‘lish — ko‘pincha standart vaziyatlarga tayanadigan jamoa uchun sifat jihatidan boshqa bosqich.
Ammo bu orzuning narxi ham bor. Maoshlar bo‘yicha ma’lumotlarga ko‘ra, Vinícius Yevropaning besh kuchli ligasidagi eng ko‘p maosh oluvchi uchinchi futbolchiga teng darajada turibdi va u hozirgi Arsenal tarkibidagi istalgan o‘yinchidan haftasiga 100 ming funtdan ko‘proq ko‘p maosh oladi. Klub maosh tizimini butunlay qayta yozishga tayyormi? Agar shunday bo‘lsa, mavjud yulduzlar agentlaridan keladigan qo‘ng‘iroqlarga ham tayyor turishlari kerak bo‘ladi.
Shu nuqtada Bradley Barcola varianti ancha yerga yaqin ko‘rinadi. U bilan ham bog‘lanishlar bor, moliyaviy va ichki balans nuqtai nazaridan bu ko‘proq mantiqiy. Lekin bu yo‘lda boshqa to‘siq paydo bo‘ladi: Liverpool. Ular qanot futbolchilariga Arsenalga qaraganda ancha ko‘proq muhtoj va bu poygada raqobat kuchli bo‘ladi.
Andrea Berta oldidagi mashaqqat
Bu savollarning barchasi klub sport direktori Andrea Berta stoliga tushadi. Allaqachon dunyoning eng yaxshi jamoalaridan biriga aylangan tarkibni sezilarli darajada yaxshilash — oson ish emas. Berta klubga kelgan paytda asosiy transfer maqsadlari sifatida Alexander Isak va Benjamin Sesko tilga olingandi, ammo ikkalasi ham raqib klublar bilan shartnoma imzoladi. Arteta variantlariga haqiqiy qo‘shimcha bera oladigan futbolchilar havzasi torayib bormoqda.
Shu sharoitda, ehtimol, eng katta yutuq yangi futbolchilar emas, mavjud yulduzlarni sog‘lom saqlash bo‘lishi mumkin. Arsenal o‘tgan mavsumda chempionlikni qo‘lga kiritdi, garchi liga bo‘yicha o‘yinchisi eng ko‘p o‘yin o‘tkazib yuborgan klublar ro‘yxatida ham yuqori o‘rinlarda turgan bo‘lsa-da.
Kai Havertz Saka fevral oyida shartnomasini uzaytirguniga qadar klubdagi eng yuqori maosh oluvchi futbolchi sifatida tilga olinardi, lekin o‘zi faqat yettita liga o‘yinini asosiy tarkibda boshladi. Sardor Martin Ødegaard ham bir necha marta safdan chiqib qoldi, natijada u va Saka 2025–26 mavsumida Premyer-ligada atigi o‘nta uchrashuvni birga startdan boshlashdi. Shulardan birida Declan Rice yagona marta jarohat olib, maydonga chiqa olmadi — Aston Villa ustidan 4:1 hisobidagi uy g‘alabasi. Yana birida, Brighton ustidan 2:1 hisobidagi g‘alabada, Rice o‘ng qanot himoyachisi sifatida boshlagan edi.
Natijada Arteta asosiy o‘yinchilariga deyarli nafas rostlash imkonini topolmadi. O‘tgan mavsum boshidan buyon barcha musobaqalarda klub uchun eng ko‘p daqiqa o‘ynagan Premyer-liga futbolchilarining yigirmataligiga Arsenal besh nafar o‘yinchi bilan kiradi. Ha, ulardan biri darvozabon David Raya, bu kutilgan holat. Lekin 4 200 daqiqadan ko‘proq maydonda bo‘lgan to‘rtta asosiy futbolchi — Rice (4 456 daqiqa, liga bo‘yicha 11-o‘rin), Martín Zubimendi (4 298, 15-o‘rin), William Saliba (4 254, 17-o‘rin) va Gabriel Magalhães (4 210, 19-o‘rin) — jamoaning butun umurtqa pog‘onasini tashkil etadi.
Saliba ustidagi yuk yanada og‘irroq bo‘ldi: u Fransiya safida ham 795 daqiqa o‘ynab, umumiy hisobda 5 000 daqiqadan oshdi va yakunda belidagi jarohat sababli Jahon chempionatini muddatidan oldin yakunladi. Rice esa Arsenal uchun ulkan hajmdagi ishni bajarganiga qaramay, Angliya terma jamoasi safida ham 1 026 daqiqa maydonga tushdi, ustiga-ustak 2026 yil davomida boldir orqa mushagidagi nerv og‘rig‘i bilan o‘ynadi.
Bu yuk yozgi musobaqalarda Thomas Tuchel qo‘l ostida uning o‘yiniga ta’sir qilgani ko‘rinib turdi — Arteta uchun bu befarq qarab bo‘lmaydigan signal. Viktor Gyökeres ham Shvetsiya bilan ko‘plab daqiqalar to‘pladi va natijada Arsenal o‘tgan avgustdan buyon klub va terma jamoa miqyosida kamida 4 400 daqiqa o‘ynagan olti futbolchiga ega bo‘lib qoldi.
Past kalitli tayyorgarlik va yashirin xavf
Shu fon qarshisida Arsenalning bu yozni nisbatan sokin o‘tkazishga qaror qilgani tushunarli. O‘tgan yili Osiyoga tijoriy safar qilingan bo‘lsa, bu safar eng uzoq parvoz — Kataloniyaga, Girona bilan o‘yin uchun. Qolgan sinovlar Dublin (Real Betisga qarshi) va Cardiff (Community Shieldda Cityga qarshi) shaharlarida, ular orasida esa uyda Borussia Dortmund va Como bilan o‘rtoqlik uchrashuvlari.
Reklama safarlari emas, tiklanish va ritm topish — asosiy maqsad shunday ko‘rinadi. Jahon chempionati ortidan futbolchilar hali ham to‘liq tiklanib ulgurgani yo‘q, shuning uchun “haqiqiy” Arsenalni ko‘rish uchun vaqt kerak bo‘ladi. Charchoq, jarohatlar va ehtimoliy yangi keluvchilar bilan bog‘liq moslashuv jarayoni Arteta rejalashtirganidan ancha uzoq cho‘zilishi mumkin.
Savol oddiy, javobi esa murakkab: bu jamoa yana bir marta marra chizig‘igacha yetib borish uchun kuch topa oladimi yoki o‘tgan mavsum — ajoyib, ammo yakka sahifaligicha qoladimi?
