Argentina Angliyani mag‘lub etdi: Messi va Simeone ning g‘alabasi
Mercedes-Benz Stadium devorlari yana sinovdan o‘tdi. Lautaro Martinez 92-daqiqada Jordan Pickford darvozasini bosh bilan yorib o‘tganda, Atlanta tom ma’noda larzaga keldi. Albiceleste muxlislarining nidosi tomlarni titratdi, stadionni chayqatdi, havoni yordi.
Argentina yana jahon chempionati finalida. Bu safar ham yurakni o‘rtaga qo‘yadigan, nafasni tortib oladigan, 2:1 hisobidagi dramatik, irodali qaytish orqali – Angliyaga qarshi yarim finalda.
39 yoshli Lionel Messi yana markazda edi. U 85-daqiqada Enzo Fernandezning portlovchi zarbasiga g‘oyat nozik pas berdi, so‘ng esa o‘yin taqdirini hal qilgan, Lautaro goliga aylangan uzatmani amalga oshirdi. Ammo bu kechaning bosh hikoyasi faqat Messining sehrida emas edi. Bu – maydondagi urush haqida bo‘ldi.
Scaloni tartibni emas, bo‘ronni tanladi
Turnir davomida amaldagi chempionlar sekinlikda ayblanib keldi: ikkinchi uzatmada o‘ynash, og‘ir oyoqlar, kechgi daqiqalardagi mo‘’jizalarga suyanish. Bu safar Lionel Scaloni odatdagi ehtiyotkor sxemani chetga surdi. U tartib emas, xaosni tanladi.
Natija – haqiqiy jismoniy jang maydoni. Enzo, Alexis Mac Allister, Leandro Paredes, Nicolas Tagliafico – barchasi raqibga bir dyuym ham bermaslikka tayyor edi. Ular bosimni uzluksiz, vahshiyona darajada yuqori ushlab turdi, har bir to‘pga tashlandi. Lekin bitta futbolchi bu shafqatsiz ritmni ham ortda qoldirdi.
Giuliano Simeone.
Angliyaliklar uchun uning familiyasi o‘ziyoq zarba bo‘ldi. Start tarkibida "Simeone" nomini ko‘rish – xuddi Matrixdagi nosozlikdek. 1998-yil Saint-Etienne dahshatlari darhol yodga tushdi: o‘sha paytda Diego Simeone David Beckhamni maydondan chiqarib yuborgan epizodning markazida turgan edi. Endi esa maydonda uning 23 yoshli o‘g‘li. Yana Argentina. Yana Angliya.
Simeone familiyasi, yangi bob
Giuliano kutilmagan start oldi – bu o‘ziyoq psixologik zarba bo‘ldi. Hali to‘p o‘ynalmay turib, inglizlar ongida eski jarohatlar ochildi.
U esa maydonga chiqqan zahoti boshqa reallik qatlamida harakat qila boshladi. Xuddi izidan ketayotgan qonxo‘r itdek, har bir bo‘sh to‘pga tashlandi. O‘ng qanotda Nahuel Molina bilan duet hosil qilib, chiziqni cho‘zdi, Angliyaning chap tomonini orqaga mixlab qo‘ydi. Oldinda esa uning Atletico jamoadoshi Julian Alvarez chizig‘ini ushlab turardi.
Giuliano o‘ta baland ritmda o‘ynadi. Uning energiyasi jamoadoshlariga yuqdi, raqib uchun esa tinimsiz, asabni yemiradigan omilga aylandi. Uch yil avval dahshatli oyoq sinishidan omon qolgan, elita futbolga qaytish uchun o‘z tanasi bilan kurashgan yigit bugun xuddi shu jangni kutib yashagandek ko‘rindi.
Uning tinimsiz pressinglari Messiga maydon ochib berdi. Himoyachilar Simeone ortidan quvib yurgan paytda Messi odatdagi reydlari uchun bo‘sh zonalar topdi. Bu ko‘rinmas, lekin hal qiluvchi xizmat edi.
Gordon zarbasi va Scaloni qarori
55-daqiqada Anthony Gordon zarba berdi. To‘p tarmoqda, Angliya oldinda. Thomas Tuchel jamoasi darhol chizig‘iga qaytdi, avtobus qo‘ydi, har bir metrni himoya qilishga tushdi.
Shu payt Scaloni vaziyatni aniq o‘qidi. Dastlabki og‘ir ish bajarilgandi: Angliya charchatilgan, chiziqlari chuqurga tortilgan, ritm buzilgan. 73-daqiqada u tamomila holdan toygan Giuliano Simeoneni almashtirdi. Yosh yarim himoyachi maydonni to‘rt marta to‘pni qaytarib olgan holda tark etdi – bu ko‘rsatkich bo‘yicha argentinaliklar orasida kechadagi ikkinchi eng yaxshi natija.
O‘rniga Rodrigo De Paul tushdi. Bu o‘zgarish faqat taktik emas, ramziy ham edi.
De Paul – Diego Simeone qo‘l ostida Atletico safida o‘zining jangovar xarakterini shakllantirgan sobiq "enforcer". Endi u Inter Miami safida Messining klubdagi sherigi. Aynan shu De Paul bugun startdagi o‘rnini Giulianoga bo‘shatgan, ammo o‘yinga aynan uni almashtirish uchun kiritildi.
Qiziq tasodif: De Paul ham qisqa, ammo o‘ta intensiv o‘yinida to‘rt marta to‘pni qaytarib oldi. U chiroyli aylana uzatma bilan deyarli golli pas yozib qo‘ya yozdi. Shu bilan taktik almashtirishning mazmuni yanada chuqurlashdi – eski gvardiya yangi to‘lqin bilan navbat almashayotgandek.
Portlash: Enzo va Lautaro
Bosim oxir-oqibat natija berdi. 85-daqiqada Enzo Fernandez uzoqdan zarba berdi – bu nafaqat tenglashtiruvchi gol, balki butun o‘yin ruhiyatini o‘zgartirgan raketa bo‘ldi. Argentina qaytdi. Angliya titradi.
Keyin esa so‘nggi zarba keldi. Messi yana sahnaga chiqdi, Lautaroga o‘tkir uzatma berdi va 92-daqiqada uning bosh zarbasi Pickfordni mag‘lub etdi. To‘p to‘rni topgan on, Atlanta portladi. Tribunalar, maydon cheti, zaxira o‘rindig‘i – hamma bir lahzada vahshiyona quvonch girdobiga tushdi.
Qolganini tarix yozadi: Enzo tenglashtirdi, Lautaro g‘alaba keltirdi, Atlanta esa telbalik sahnasiga aylandi.
Rivalitet, siyosat va yangi qahramon
Argentina yana o‘zini "o‘lik" holatdan tortib chiqdi. Bu safar ular mo‘’jiza kutib o‘tirmadi, tempni pasaytirmadi, bir soniyaga ham tormoz bosmadi. Ular Angliya bilan o‘rtadagi eng zaharli xalqaro rivalitetlardan birini yana bir bor alanga oldirdi.
Bu raqobat faqat futbol bilan cheklanmaydi. 1982-yildagi Falkland orollari (Las Malvinas) urushi, siyosiy taranglik, tarixiy alam – barchasi har bir duelga, har bir to‘qnashuvga qo‘shimcha yuk bo‘lib tushadi. Bugungi jang ham shu fon ustiga qurildi.
Albatta, ertangi sarlavhalarda Messi nomi eng katta harflar bilan yoziladi. Lekin bu kechada boshqa bir ism ham abadiy o‘rin oldi.
Giuliano Simeone. U o‘z yuragini maydonga tashladi, har bir metrni tishlab oldi, har bir to‘p uchun jang qildi. U faqat o‘yinni emas, balki argentinaliklar xotirasini ham zabt etdi.
Simeone familiyasi Argentina–Angliya tarixida yana bir bob ochdi. Endi savol bitta: bu urushdan omon chiqqan Argentina yana bir finalda chempionlikni tortib ola oladimi?
