Angliya terma jamoasi o‘ng qanot bosh og‘rig‘i va tarkibdagi savollar

Dushanba tongida Azteca Stadium sahnasiga chiqadigan Angliya terma jamoasi uchun bu oddiy 1/8 final emas. Bu – balandlik, bosim va savollarga to‘la kecha bo‘ladi. Eng katta savol esa bitta: kim maydonga tushishi kerak?

DR Congo bilan o‘yindan keyin Tomas Tuchelning tarkibi birdaniga muhokama markaziga aylandi. Ayrimlar imkoniyatni boy berdi, boshqalar esa zaxiradan tushib o‘yinni o‘zgartirdi. Ayniqsa o‘ng qanot himoyasi va qanot hujumchilari borasida.

O‘ng qanot: Spence’ni saqlab qolishmi yoki Rice’ni ko‘chirishmi?

Atlanta shahrida Djed Spence o‘ng qanot himoyasida Reece James va Jarrell Quansah jarohati sabab asosiy tarkibda tushdi. Ishonchli o‘yin bo‘ldimi? Yo‘q. Lekin hozircha variantlar uncha ko‘p emas.

Ba’zi yozuvchilar fikricha, Spence’ni almashtirish – xavfning o‘zi. Trent Alexander-Arnold tarkibda yo‘q, James o‘ynay olmaydi. Demak, tabiiy o‘ng qanot himoyachisi sifatida Spence baribir eng mantiqiy variant bo‘lib qoladi. U qanchalik notekis o‘ynagan bo‘lmasin.

Boshqa qarash esa keskinroq: “Spence – yechim emas, hech qachon bo‘lmagan.” DR Congo’ga qarshi o‘yinda u to‘pni tez-tez boy berdi, Meksikaning yuqori pressingi ostida bundan ham ko‘proq qiynalishi turgan gap. Azteca’dagi sharoitda bunday xatolar qimmatga tushishi mumkin.

Shu fon’da Declan Rice nomi o‘ng qanot himoyasi uchun ham tilga olinmoqda. U DR Congo’ga qarshi o‘yinda bu pozitsiyada o‘ynab, o‘zini yomon ko‘rsatmadi. Ba’zi tahlilchilarga ko‘ra, hozirgi sharoitda bu “eng yomon variant emas, eng kam yomon variant”.

Biroq boshqa bir qat’iy pozitsiya bor: Rice’ni butun o‘yin davomida o‘ng qanotga ko‘chirish – haddan tashqari xavfli. U jamoaning yuragi bo‘lgan yarim himoyadan uzib qo‘yiladi, natijada Angliya bir emas, ikki chiziqda zaiflashadi. Azteca’dagi o‘yin uchun bu juda katta tavakkal.

Yana bir yo‘l: Ezri Konsa’ni o‘ng qanotga surib, markazga John Stones’ni qaytarish. Stones – 90 dan ortiq o‘yin o‘tkazgan, tajribasi bilan himoyaga tinchlik olib kirishi mumkin bo‘lgan futbolchi. Konsa esa tabiatan ishonchliroq himoyachi, o‘ng tomonda tartib beradi, degan fikr bor.

Tuchel oldida tanlov og‘ir: xavfli, lekin tabiiy o‘ng qanot himoyachisi Spence, markazni bo‘shatib yuboradigan Rice, yoki chiziqlarni qayta qurishga majbur qiladigan Konsa–Stones varianti.

Yarim himoya: barqarorlikmi yoki ijodkorlikmi?

Markazda ikkita asosiy nom atrofida bahs ketmoqda: Elliot Anderson va Kobbie Mainoo.

Anderson–Rice juftligi ba’zi mutaxassislarga yoqdi. Ular muvozanatni, mustahkamlikni beradi, raqibni sindirishga mos. Bunday juftlik bilan Angliya kamroq xavf qiladi, kamroq bo‘shliq qoldiradi.

Mainoo esa boshqa turdagi futbolchi. U tor zonalarda to‘pni mohirona qabul qiladi, bosim ostida ham pas variantlari yaratadi. To‘p bilan ishlash madaniyati bo‘yicha bu uchlik orasida eng nozik futbolchi aynan u, degan fikrlar bor.

Savol shunda: Azteca’dagi o‘yinda Tuchel barqarorlikni tanlaydimi yoki to‘pni erkin aylantira oladigan, kombinatsiya tezligini oshiradigan Mainoo’ga ishonadimi?

Qanotlar: Gordon mukofotga loyiqmi, Saka tayyormi?

DR Congo bilan o‘yinda asosiy tarkibda tushgan Marcus Rashford va Noni Madueke tomoshabinlarni ishontira olmadi. Ularning o‘yini parcha-parcha bo‘ldi. Lekin o‘yinning ikkinchi yarmida bitta ism sahnaga chiqdi: Anthony Gordon.

Gordon zaxiradan tushib, Harry Kane’ning ikkala goliga ham assist berdi. Aynan shundan so‘ng savol paydo bo‘ldi: u yana asosiy tarkibdan o‘yin boshlashga loyiqmi?

Ba’zi yozuvchilarga ko‘ra, ha. Unga chap qanotdan yana bir imkon berish kerak, Rashford esa zaxiradan tushganda ko‘proq zarar yetkazishi mumkin. Gordonning tezligi, pressingdagi ishtiroki va qaror qabul qilish tezligi Meksika himoyasini qiynashi mumkin.

Boshqa qarash esa boshqacha: Gordon – kuchli “impact sub”, ya’ni o‘yinning ikkinchi yarmida raqib charchaganida maydonga tushib, o‘yinni portlatib yuboradigan futbolchi. Uni boshidan o‘ynatish o‘sha qurolni yo‘qotish bilan barobar, degan fikr bor.

O‘ng qanotda esa ikki ism atrofida bahs ketmoqda: Bukayo Saka va Noni Madueke.

Statistika Madueke tomonida: u DR Congo’ga qarshi eng ko‘p golli vaziyat yaratgan (uchta) va eng ko‘p dribbling bajargan (yana uchta) futbolchi bo‘ldi. Shunga qaramay, ayrimlar uning raqib himoyachilariga yetarlicha “yugurib kirmaganini”, riskdan qochganini ta’kidlaydi.

Saka esa boshqa tipdagi qanot futbolchisi. U raqibiga yuzlanib, uni yakkama-yakka yengishga intiladi, jarima maydoniga keskin kirib boradi. DR Congo bilan o‘yinda u zaxiradan tushib, Rice va Eberechi Eze bilan birga kombinatsion o‘yinni jonlantirdi. Agar sog‘lig‘i ruxsat etsa, ko‘pchilik uni o‘ng qanot uchun birinchi tanlov deb bilmoqda.

Yana bir taklif – Morgan Rogers’ni chap qanotdan sinab ko‘rish, o‘ngda esa Saka’ni qo‘yish. Bunday holatda Gordon yana zaxiradan tushadigan asosiy qurollardan biri bo‘lib qoladi.

Stonesning tajribasi va himoyadagi barqarorlik

Markaziy himoyada ham muhokama tinmayapti. Ko‘pchilik John Stones’ning tajribasidan foydalanish kerak, deb hisoblaydi. U Marc Guehi bilan birga markazda o‘ynasa, Konsa o‘ngga suriladi. Natijada chiziqda tabiiy himoyaviy tartib paydo bo‘ladi, degan qarash bor.

Bu variantning asosiy ustuni – barqarorlik. Angliya bu turnirda himoya chizig‘ini bir necha bor o‘zgartirdi, lekin 1/8 finalda yana tajriba o‘tkazish qanchalik to‘g‘ri? Ba’zi yozuvchilar aynan shu savolni o‘rtaga tashlayapti.

Rice – yurakmi yoki “zaxira g‘ildirak”mi?

Eng qizg‘in bahs shunda tug‘iladi. Rice – bu jamoaning yuragi. U markazda o‘ynamasa, pressing, ikkinchi to‘plar, o‘yin ritmini boshqarish sezilarli darajada zaiflashadi. Azteca’dagi balandlik, Meksikaning yugurishga asoslangan o‘yini fonida bu ayniqsa xavfli.

Shu sabab ko‘pchilik uni o‘ng qanotga “butun o‘yinga ko‘chirish” fikrini rad etadi. U yerda u faqat vaqtinchalik yong‘in o‘chirish uchun foydali bo‘lishi mumkin – o‘yinning ma’lum bo‘lagida, taktik o‘zgarish zarur bo‘lganda. Lekin boshidan oxirigacha emas.

Shu bilan birga, DR Congo’ga qarshi o‘yinda uning Saka va Eze bilan o‘zaro tushunishi qanday ishlagani ham yodda. Bu uchlik Meksika qarshisida ham hal qiluvchi bo‘lishi mumkin.

Azteca oldidan bitta savol

Angliya 1/8 finalga yo‘l topdi, lekin bu yo‘l ideal bo‘lmadi. Qanotlar ishonchsiz, o‘ng qanot himoyasi – doimiy bosh og‘rig‘i, Rice esa bir nechta rol o‘rtasida “yirtilib” turibdi.

Tuchel endi qaror qilishi kerak: xavfni qayerda qabul qiladi? Qanotda, markazda yoki himoyaning chetida?

Azteca’da kechasi havo yupqa bo‘ladi, nafas olish qiyinlashadi. Savol shuki, Angliya tarkibi ham shunday “yupqa” bo‘lib qoladimi yoki to‘g‘ri tanlovlar bu bosimni yengishga yordam beradimi?