Angliya muxlislari Jahon chempionatidagi sayohatini tasvirlaydi

Nyu-Jersidagi stadiondan chiqqan ovoz bitta jumlada jamlanadi: “Har bir tiyinga arziydi”. Angliya terma jamoasi Panamani 2:0 hisobida mag‘lub etib, pley-offga yo‘l olarkan, butun Yorkshir bo‘ylab kelgan minglab muxlislar bu safarni oddiy futbol sayohati emas, katta bayram deb his qilmoqda.

Nyu-Jersidagi bayram kayfiyati

Sheffield Wednesday ishqibozi va mashhur England Band yetakchisi Jon Hemmingham uchun bu turnir – odatiy navbatdagi safar emas. Uch o‘n yildirki, u Raqib kim bo‘lishidan qat’i nazar, uch sherli jamoadan birorta rasmiy o‘yinni o‘tkazib yubormagan.

“Bu zo‘r, hamma bu yerda bayram uchun, va aynan shunday bo‘lyapti”, – deydi u, trubasini yoniga qo‘yib.

Uning so‘zlariga ko‘ra, Nyu-Jersidagi atmosfera Jahon chempionatining asl ruhini ochib berayotgandek: “Qayerga bormang, hammaning yuzida tabassum. Butun dunyodan kelgan muxlislar bir-biri bilan aralashib, gaplashib yuribdi – Jahon chempionati aslida shuning uchun kerak”.

63 yoshli, Hillsboroughdan kelgan Hemmingham atrofga qarab jilmayadi: “Hamma juda mehmondo‘st, kayfiyat ajoyib. Bir daqiqa oldin marokashlik muxlis bilan gaplashasiz, keyin ganalik, undan keyin esa ekvadorlik bilan. Hamma bir xil sahifada”.

U trubasini yana ko‘tarar ekan, hazil aralash qat’iy ohangda qo‘shadi: u bu yerdan faqat bitta shart bilan ketadi – “Angliya kubokni ko‘targanidan keyin”.

Dallas, Boston va Skarborodan kelgan bayroq

Dallas va Boston stadionlarida ham Angliya tribunalarida bir bayroq alohida ko‘zga tashlandi. Skarboroda yashovchi Denni Uilyams va Jo Gallagher o‘zlari bilan Shimoliy Yorkshir sohilidagi mashhur dam olish maskanini targ‘ib qiluvchi katta bayroq olib kelishdi. Shu bayroq tufayli ular tezda “Tuchelning sayohat armiyasi” orasida tanilib ketdi.

“Qabul juda yaxshi bo‘ldi”, – deydi 34 yoshli Uilyams.

U va 35 yoshli Gallagher uchun bu safar – vatanni ifodalovchi matoni baland ko‘tarib, terma jamoani qo‘llab-quvvatlash imkoniyati bo‘ldi. Gallagher bitta narsadan afsusda: “Faqat bitta pushaymonimiz bor – uzoqroq qolmaganimiz”.

Ularning aytishicha, Qo‘shma Shtatlarda turnirga qiziqish darajasi borasidagi shubhalar tezda tarqalib ketgan. Shimoliy Yorkshir Kengashida yo‘llar xodimi bo‘lib ishlaydigan Uilyams mahalliy aholining munosabatini shunday tasvirlaydi: ular “samimiy va hazil-mutoyibaga tayyor”.

“Amerika chiroyli, natijalar yomon emas, qolgan hammasi ajoyib bo‘ldi”, – deya yakunlaydi u.

Final haqida orzu qilishadi, ammo narxlar ularni joyida ushlab turibdi. Har biriga taklif qilingan taxminan 3 000 funtlik chipta – ular uchun haddan tashqari qimmat. Shimoliy Yorkshir politsiyasida ishlaydigan Gallagher kulib qo‘yadi: “Bu pulga butun oilani Barbadosga olib borish mumkin”.

Birinchi Jahon chempionati va bank hisobidagi zarba

Turnir davomida stadion ichidagi ichimliklar, ovqat va chiptalar narxi Angliya tribunalarida alohida mavzuga aylandi. Buni Barnsley muxlisi, 21 yoshli Ben Wade juda yaxshi his qildi. U hozir allaqachon uyiga – Wakefieldga qaytgan, ammo hamon birinchi Jahon chempionati safarining moliyaviy oqibatlarini his qilmoqda.

“Bank hisobini tekshirish uchun bir necha kun kutdim”, – deydi u ochig‘ini aytib.

“Kutilganidan biroz ko‘proq bo‘ldi, lekin yengib bo‘lmaydigan narsa emas. To‘laganingizga arziydi”.

Wade Angliyaning Xorvatiyaga qarshi ilk o‘yinini tomosha qilish uchun 265 dollar (201 funt atrofida) to‘lagan. Bu – ayrim sodiq muxlislarga berilgan narxdan yuqori, lekin boshqa ba’zi muxlislar aytgan 1 500 dollardan ancha past.

Issiq Texas kunlarida muzdek pivoning narxi ba’zan 20 dollargacha chiqqan. Texasdagi mashhur BBQ restoraniga qilgan tashrifi esa unga 129 dollarga tushgan. Tiler bo‘lib ishlaydigan, safar chog‘ida tug‘ilgan kunini ham nishonlagan Wade bularning birortasidan afsuslanmaydi. U bu safarni “hayotda bir marta bo‘ladigan” deb ataydi.

“Ehtimol, so‘rashim mumkin bo‘lgan eng zo‘r tug‘ilgan kun bo‘ldi”, – deydi u.

Endi esa televizor qarshisida o‘tirib, ichida bitta o‘y: “Juda alam qiladi, yana o‘sha yerda bo‘lishni xohlayman. Bu yil biz uddalaymiz deb o‘ylayman”.

Huddersfielddan finalgacha bo‘lgan reja

Lindley (Huddersfield)dagi yarim nafaqadagi pab egasi Terri Rose uchun esa bu turnir allaqachon ancha uzoqni ko‘zlagan reja. U sherigi Sara bilan seshanba kuni AQShga yetib borishni shunday mo‘ljallagan-ki, agar Angliya 32 bosqichidan o‘tsa, ularning 1/8 final uchrashuviga ulgurishsin.

Lekin Rose buning bilan cheklanmagan. U o‘ziga chorak final, yarim final va hattoki final uchun ham chipta band qildirgan. 68 yoshli, 40 yildan beri Angliya ortidan dunyo kezib yurgan bu muxlisning niyati aniq: “Menga aynan ‘ishning qizig‘i’ kerak”, – deydi u.

Uning fikricha, terma jamoaga faqat bitta narsa yetishmaydi – kichik bir omad: “To‘pning qay tarzda sakrashi hal qiladi, lekin yigitlar bunga tayyor”.

“Endi bu katta oila”

Leeds United ishqibozi bo‘lgan Rose uchun Angliya ortidan dunyo kezish – oddiy futbol safaridan ancha ortiq: “Bu – do‘stlaring bilan ta’tilga chiqishga o‘xshaydi”, – deydi u. “Qancha pul sarflaganimni o‘ylashni ham xohlamayman, juda ko‘p, lekin har bir tiyinga arziydi”.

U uchun bu safarning eng katta jozibasi – hayajonning o‘zi. “Oldingi o‘yindan beri ko‘rmagan odamlaringizni yana ko‘rasiz, yangi do‘stlar orttirasiz, hammasi bitta katta oilaga o‘xshaydi”.

U hozirgi tribunalarni kechagi kunlar bilan taqqoslaydi: “Ayniqsa, hozir ko‘plab ayol muxlislar bor. Ilgari esa hammasi urush-janjal qidiradigan, tentak, yirik gavdali yigitlar edi. Endi bunday narsa yo‘q”.

Angliya 60 yillik tanaffusdan so‘ng nihoyat yirik sovrin yutsa, Rose o‘zini “sayyoradagi eng baxtli odam” deb hisoblaydi.

Yorkshirdan kelgan bu ovozlar, Nyu-Jersidagi shovqin, Dallas va Boston tribunalaridagi bayroqlar – hammasi bitta savolni o‘rtaga tashlaydi: bu safar haqiqatan ham futbol “uyiga qaytadimi”?