Anfield’da yangi himoyachilar: Van Dijkdan keyingi Jacquet va Leoni
Anfield’da yangi qalqon qidiruvi: Van Dijk soyasida ulg‘ayayotgan Jacquet va Leoni
Virgil van Dijkning Anfield’dagi davri abadiy emas. Buni hamma biladi. Ammo uning o‘rnini kim bosadi? Savol yillar davomida havoda osilib turgan edi, endi esa javob sifatida ikki ism tobora ko‘proq tilga olinmoqda: Jacquet va Leoni.
Sobiq “Liverpool” himoyachisi Stephen Warnock nazarida, bu ikki markaziy himoyachi kelajakda Van Dijkning etiklarini kiyishga urinishi mumkin bo‘lgan yigitlar qatorida. U, Gambler Media bilan hamkorlikda GOAL’ga bergan intervyusida, bu mavzudan qochmadi, ammo romantik ssenariy chizishga ham shoshilmadi.
Warnockning fikricha, asosiy muammo bitta: Van Dijk darajasidagi futbolchini almashtirishning o‘zi juda katta sinov.
U shunday deydi: Leoni atigi bitta o‘yin o‘tkazgan bo‘lsa-da, allaqachon ijobiy signallar ko‘rinmoqda. Italiyadagi, Serie A’dagi o‘yinlari haqida gap-so‘zlar ham uni yuqori darajadagi iste’dod sifatida ko‘rsatmoqda. Jacquet ham shu yo‘ldan bormoqda. Ammo Anfield darajasiga ko‘tarilgan lahzadan boshlab bosim keskin oshadi.
Van Dijk nomi tilga olingan joyda taqqoslashlar to‘xtamaydi. Har bir to‘pga sakrash, har bir pozitsion xato, har bir g‘alaba va mag‘lubiyat – hammasi “taxt vorislari” haqidagi gap-so‘zlar bilan o‘lchanadi. “Van Dijkning o‘rnini bosadimi?”, “Shu darajaga chiqadimi?” – bu savollar ularni kamida 26–27 yoshga yetguncha ta’qib qiladi.
Aynan shu yoshda, deydi Warnock, markaziy himoyachi sifatida o‘yin mutlaqo boshqacha ochila boshlaydi. O‘yin o‘qish qobiliyati chuqurlashadi, pozitsiya tanlash aniqroq bo‘ladi, qarorlar tezlashadi. Bu yillar – chinakam yetilish davri.
Markaziy himoyachi bo‘lish – faqat jismoniy kuch emas. O‘yinni oldindan ko‘ra bilish, raqib harakatini o‘qish, o‘zingni to‘g‘ri joyga qo‘yish, xavfni oldindan his qilish. Warnock aynan shu jarayonni “markaziy himoyachining o‘sish yo‘li” sifatida ta’riflaydi. Jacquet va Leoni hozircha to‘g‘ri yo‘nalishda ketayotgandek. Ammo yo‘lning o‘zi kafolat emas.
Jarohatlar. Forma yo‘qotilishi. Klubdagi ichki raqobat. Anfield libosining “og‘irligi”. Warnock sanab o‘tgan omillar ko‘p. Ba’zan eng katta iste’dod ham bu bosimni ko‘tara olmaydi. Ba’zan klubning o‘zi ham noto‘g‘ri pallada bo‘ladi.
Warnock bir nuqtaga alohida urg‘u beradi: Van Dijk “Liverpool”ga kelgan payt. O‘sha davrda Jurgen Klopp jamoasi allaqachon shakllangan, tizim ishlayotgan, pressing mukammal ishlangan, faqat ikkita bo‘lak yetishmayotgandek edi. Van Dijk va Alisson – mana shu ikki bo‘lak. Ular kelib, tayyor mexanizmga bexato joylashdi. Natijada, himoya chizig‘i birdaniga boshqa darajaga ko‘tarildi.
Bugungi “Liverpool” esa o‘sha paytdagi “tayyor mashina” emas. Klub o‘tish davrida. Tarkib yangilanmoqda, uslub yangilanmoqda, ambitsiyalar qayta shakllanmoqda. Bunday pallada markaziy himoyachi bo‘lish – ikki karra murakkab. Xatolar ko‘proq ko‘rinadi, tanqid keskinroq bo‘ladi, sabr esa kamroq.
Shu fon’da Jacquet va Leoni uchun vazifa yanada og‘irlashadi. Ular faqat Van Dijk soyasidan chiqishi kerak emas. Ular o‘z o‘yinini, o‘z shaxsiyatini, o‘z yetakchilik uslubini topishi kerak. Anfield tribunalarining talabchan nigohi ostida.
Warnockning ohangida ham ehtiyotkorlik, ham umid bor. U ularni “tayyor vorislar” sifatida e’lon qilmaydi, lekin yo‘nalish to‘g‘ri ekanini tan oladi. Traektoriya bor. Savol bitta: bu yo‘l oxirigacha yetadimi?
Anfield’da yangi davr boshlanayotgan bo‘lsa, uning markazida aynan shu ikki ism turadimi yoki “Van Dijkdan keyingi hayot” yana boshqa qahramonlarni kutyaptimi?
