Yangi Emma: Wimbledon oldidan qayta tug‘ilgan Raducanu
Wimbledon 2026 ochilishiga sanog‘li kunlar qoldi. London yoziga xos nam shamol, yashil kortlar, oq liboslar – va yana bir bor markazda bitta ism: Emma Raducanu.
2021-yilgi US Open mo‘’jisasidan keyin uning hayoti butunlay o‘zgargan, lekin karyerasidagi yo‘l hamisha tekis bo‘lmadi. Jarohatlar, murabbiylar almashinuvi, bosim, shubhalar. Shunga qaramay, 23 yoshli britaniyalik bu yozda kutilmaganda emas, balki mehnat bilan qaytib keldi – va ayniqsa bir narsa ko‘zga tashlanadi: u yana tennisdan zavq olyapti.
Queen’s Clubdagi xotirjam tajovuz
Londondagi Queen’s Club turniri bu borada burilish nuqtasiga o‘xshadi. Raducanu nafaqat finalga chiqdi, balki to‘rtta g‘alabasi davomida o‘sha eski, ammo ancha yetukroq zarba kuchini namoyish qildi. Eng muhimi – kortdagi tanaffuslarda, ochko oldidan, ochko yo‘qotgandan keyin ham yuzidagi tabassum yo‘qolmadi.
U o‘zi ham buni yashirmadi. O‘yinlardan biridan keyin shunday dedi: kortda o‘zini qanday his qilayotgani, qanday harakat qilayotgani, o‘zini qanday tutayotgani – “butun paket” unga yoqayotganini ta’kidladi. So‘ng qisqa, ammo juda aniq jumla: “Men bundan rostdan zavq oldim”.
Bu kayfiyat Queen’s davomida o‘zgarmadi. Dunyo reytingida 19-o‘rindagi Iva Jovic ustidan g‘alabadan keyin u yana shu fikrga qaytdi: kulib, o‘yinidan huzur olayotganida, eng yaxshi darajasi o‘zi oqib chiqishini aytdi, o‘zini hech qanday qolipga solishni istamasligini urg‘uladi.
Shunda u bir iborani ishlatdi: “Bu – yangi Emma”. Besh yil ichidagi saboqlar, ko‘tarilish va qulashlar, tanqid va maqtovlar, hammasi yig‘ilib, unga bir narsani tushuntirgan: o‘zi uchun ishlaydigan uslubni topish. Va yakuniy xulosa: “Men qaytdim va avvalgidan yaxshiroqman”.
US Open mo‘’jisasidan so‘ng besh yillik izlanish
Raducanu hanuz sport tarixidagi eng kutilmagan “Grand Slam” chempionlaridan biri bo‘lib qolmoqda. US Open’ga saralashdan kirib kelgan, o‘sha paytda dunyoda 150-o‘rinda turgan, uchta saralash bosqichi, so‘ng asosiy to‘r, va hech bir set yutqazmasdan unvon. Bu ertak uni bir zumda global yulduzga aylantirdi.
Lekin ertakdan keyingi hayot boshqacha bo‘ladi. Jarohatlar, natijadagi beqarorlik, murabbiylar almashinuvi – u ko‘p bora o‘sha 2021-yilgi chaqmoqni yana ushlashga uringandek ko‘rindi. Ba’zan qisqa chaqnashlar bo‘ldi, lekin Queen’s finali – unvon yo‘lidagi eng katta bosqichlardan biri – o‘sha eski, ammo yangicha shakldagi Raducanu’ni yana yuzaga chiqardi: erkin, kuchli, jangni yaxshi ko‘radigan.
Eski murabbiy, yangi reja
Bu qaytishning markazida tanish bir figura turibdi: Andrew Richardson. O‘sha US Open yozida uning yonida bo‘lgan murabbiy. Oradan yillar o‘tdi, yo‘llar ajraldi, izlanishlar boshlandi. Oxiri javob oddiy bo‘lib chiqdi: uni qaytarish.
Raducanu may oyida Richardson bilan yana birlashdi. Ular dastlab xabar almashishdan boshlashdi, so‘ng bu hamkorlik yana jonlandi. Emma bu haqda gapirar ekan, murabbiy bilan birga ishlab chiqilayotgan “o‘yin uslubi”dan mamnunligini aytdi. Queen’s haftasi davomida u aynan o‘zi o‘ynashni xohlagan “brend”ni ko‘rsatganini ta’kidladi.
Raducanu raqibni kortning orqa chizig‘idan siqib qo‘yadigan, “yopib tashlaydigan” zarbalarga ega. Uning “baseline”dagi o‘yini eng keskinlaridan biri bo‘lishi mumkin. U yaxshi harakatlanadi, kuchli servis ko‘rsatkichlariga erisha oladi va kerak bo‘lsa, raqibga moslashishdan qo‘rqmaydi. Bularning barchasini uyg‘unlashtirish esa oson emas. Richardson aynan shu muvozanatni qayta topishga yordam berayotgandek.
Ammo bitta oddiy tamoyil hamon markazda turibdi: o‘zingni yaxshi his qilsang – yaxshi o‘ynaysan. Raducanu buni ham yashirmadi. Queen’s finalida Paris 2024 kumush medali sohibasi Donna Vekic’ga yutqazgach, u so‘nggi oylar ichida jamoasi uni “chindan ham murakkab vaziyatlardan” olib chiqqanini aytdi. Ularning shartsiz ishonchi unga butun dunyodek tuyilayotganini qo‘shib qo‘ydi va bitta jumla bilan hammasini jamladi: “Men bu yerda ularning yordamisiz bo‘lmasdim”.
Centre Court, bosim va bir yil avvalgi jang
Wimbledon – britaniyalik tennischi uchun faqat turnir emas. Bu – mamlakat sahnasi. Ayniqsa, mahalliy yulduzlar uchun. Har bir matbuot anjumani, har bir mashg‘ulot, har bir kortga chiqish – kuzatuv ostida.
Jack Draper so‘nggi yillarda US Open yarim finali va Indian Wells Masters g‘alabasi bilan yangi avlod umidlaridan biriga aylangandi, lekin jarohatlar uni orqaga tortmoqda. Shunday sharoitda ko‘zlar yana Raducanu tomon buriladi. Bu safar undan qochib bo‘lmaydi.
O‘tgan yilgi Wimbledon bunga kichik “repetitsiya” bo‘lgandi. U ikki davrani yutdi, so‘ng uchinchi bosqichda dunyo yetakchisi Aryna Sabalenka bilan Centre Court’da haqiqiy jang o‘tkazdi. O‘sha uchrashuv mamlakat bo‘ylab “primetime”da ko‘rsatildi, Sabalenka keyin “har bir ochko uchun aqldan ozgandek kurashganini” tan oldi. Raducanu, bosim ostida, eng katta sahnada o‘zini yo‘qotmadi.
Bu tajriba, global shon-shuhrat tebranishlaridan so‘ng kelgan besh yillik sinovlar bilan birga, aynan hozir – All England Club ostonasida – unga juda asqatishi mumkin.
“Uyda o‘ynash – boshqa dunyo”
Queen’s finalidan keyingi intervyuda Emma uyda o‘ynash hissini so‘z bilan ifodalash qanchalik qiyinligini aytdi. Atmosferadan hayratda qolgani, olgan qo‘llab-quvvatlovi uni lol qoldirgani haqida gapirdi. “Uyda o‘ynayotganimni bilsam ham, bu tuyg‘u tasavvuringizdagi hamma narsadan oshib ketadi”, dedi u.
So‘ng yana bir bor muxlislar haqida to‘xtaldi. Mavsum davomida natijalar har doim ham yon bosmasligi, matbuotda yoki ijtimoiy tarmoqlarda u haqda turli gaplar yozilishi mumkinligini eslatdi. Lekin uyda kortga chiqqanida, aslida qancha odam uning ortida turganini, uni qo‘llab-quvvatlayotganini yana bir bor ko‘radi. Bu unga ko‘p narsa berishini ochiq aytdi.
Endi navbat Wimbledon’da. Markaziy kort, oq libos, baland kutishlar va qayta tug‘ilgan “yangi Emma”. Savol shunchaki shunday: bu safar u ertak yozadimi yoki nihoyat uzoq muddatli, barqaror bobni boshlab beradimi?
