Rogers va Alonso: Chelsea'da yangi bosqich
Premier League grandlari ichida unga sovchilar kam bo‘lmadi. Lekin Londonning ko‘k gigantlari va ayniqsa Alonso qo‘l ostida o‘ynash imkoniyati – bular Rogers uchun rad etib bo‘lmaydigan taklif bo‘lib chiqdi. Angliya terma jamoasi futbolchisi tanlovni ko‘p cho‘zmay qildi, qolgan variantlar fonida Stamford Bridge yo‘li tobora ravshanlashdi.
Uning aytishicha, hammasi taktik uyg‘unlikdan boshlangan. Yangi klubdagi ilk intervyusida Rogers aynan shu jihatni alohida urg‘uladi. U bir necha bor Alonso bilan gaplashgan, murabbiyning falsafasini, maydondagi talablari va kundalik ishlash uslubini sinchiklab o‘rganganini aytadi.
“Men bu yerda bo‘lar ekanman, murabbiy qanday inson, qanday ishlaydi, nimani xohlaydi – bularni tushunishim juda muhim edi”, – deya ta’kidlaydi u klubning rasmiy saytiga bergan intervyusida.
“Uning o‘yin haqidagi qarashlari, men o‘ynashni xohlagan uslub, o‘zim bo‘lishim, erkin bo‘lib, o‘zimni namoyon etishim – hammasi bir-biriga juda mos tushadi. U bu jarayonning bir qismi bo‘lgani – bu yerda bo‘lishimdagi eng katta omillardan biri bo‘ldi”.
Alonso omili shunchaki taktika bilan cheklanib qolmaydi. Bu transfer Rogers uchun yana bir jihatdan ham alohida: Palmer bilan qayta birlashish. Manchester City davridan beri davom etayotgan, yosh terma jamoalardan boshlangan do‘stlik endi Londonning ko‘k qismida yangi bob ochmoqda.
Rogersning o‘zi tan oladi: Palmer bu kelishuv ortida jim kuzatuvchi bo‘lib qolmagan. Aksincha, muzokaralar qizigan sari u ham bosimni oshirgan, do‘stini “ko‘k” libosda ko‘rish istagini yashirmagan.
“Cole bilan taxminan 14 yoshimdan beri tanishman, avval Angliya yoshlar terma jamoalarida, keyin esa Man City safida birga bo‘lganmiz”, – deydi Rogers.
“Bu haqda anchadan beri gaplashib yurgan edik, birga o‘ynashni har doim xohlaganmiz. Endi esa bu ro‘y berayotgani ikkovimizni ham hayajonga solyapti. U tinmay qo‘ng‘iroq qiladi, yozadi, telefonimni tinch qo‘ymayapti. Kutib turolmayapman. Eng maxsus jihati ham shu – eng yaqin do‘stlaringdan biri bilan birga o‘ynash, uni har kuni yoningda ko‘rish. Meni aynan shu narsa juda hayajonga solmoqda”.
Bu transfer Rogers yo‘lini qanday o‘zgartirganini ko‘rsatib turibdi. Yaqinlargacha u Middlesbrough safida edi. 2024 yilda Aston Villa safiga o‘tishi esa uning karerasini keskin tezlashtirdi. Unai Emery qo‘l ostida u nafaqat o‘sdi, balki yuqori bosimli o‘yinlarga tayyor bo‘lgan futbolchiga aylandi.
Natijada eshiklar yanada keng ochildi. Thomas Tuchel boshchiligidagi Angliya terma jamoasi uni 2026 yilgi World Cup uchun ro‘yxatga kiritdi. Turnir Rogers uchun haqiqiy sakrash maydonchasiga aylandi. U Argentina bilan yarim finalda asosiy tarkibda maydonga tushdi va Anthony Gordon goliga uzatma berdi – katta sahnada o‘z nomini eshittirish uchun aynan shunday lahzalar kerak bo‘ladi.
Shu xalqaro tajriba, Premier League’dagi barqaror o‘yinlar, qaror qabul qilishdagi sovuqqonlik – bularning barchasi Chelsea rahbariyatini ishontirdi. Ular yangi ko‘rinishdagi hujumni shakllantirish uchun aynan shunday profil kerak deb bildi: yosh, lekin allaqachon bosim ostida o‘ynashni biladigan, Alonso falsafasiga mos, Palmer bilan tabiiy kimyaga ega futbolchi.
Endi esa navbat maydonga. Londonning ko‘k qismida savol bitta: Rogers va Palmer tandemi Chelsea hujumini qay darajada qayta ixtiro qila oladi?
