Lionel Scaloni Pujatodagi kutib olishda ko‘z yoshlarini tiyolmadi
Lionel Scaloni ko‘z yoshlarini yana tiyolmadi. Bu safar stadionda emas, tug‘ilib o‘sgan Pujato ko‘chalarida.
2026-yilgi FIFA World Cup finalida Ispaniyaga qarshi og‘riqli mag‘lubiyatdan atigi ikki kun o‘tib, Argentina bosh murabbiyi uyiga qaytdi. Buenos Airesdan Santa Fe viloyatidagi kichik shaharchaga yetib kelganida esa uni yuzlab muxlislar kutib oldi. Final yutqazilgan bo‘lsa ham, Scaloni uchun bu – chempionlarga xos kutib olish edi.
Pujatodagi og‘ir quvonch
Pujato maydonida to‘plangan olomon murabbiy nomini baralla hayqirar, bayroqlar hilpirar, qo‘llar osmonga ko‘tarilardi. Ammo sahnaga chiqqan Scaloni yuzidagi tabassum ortida og‘ir mag‘lubiyat izlarini yashira olmadi. Finaldan keyingi matbuot anjumanida ko‘ziga yosh olgan murabbiy yana jim qoldi, ovozi titradi. Ikki kun ichida ikkinchi bor.
U olomonga qarab, mag‘lubiyat og‘irligini yashirmadi.
“Biz g‘alaba qozona olmadik. Biz xalqimizni baxtli qilish uchun o‘ynaymiz, shuning uchun bu og‘riq juda katta,” – dedi u, Ispaniya nashri AS keltirgan so‘zlarida.
48 yoshli mutaxassis finalda raqib ustunligini ham ochiq tan oldi. Bu mag‘lubiyatni bahona bilan yopishga urinmadi, aksincha, haqiqatni qabul qilishni tanladi.
“Ba’zan yutasiz, ba’zan yutqazasiz. Ispaniya bizdan yaxshiroq o‘ynadi, buni tan olishimiz kerak, bu esa bizni ham yaxshilaydi,” – dedi u.
Mag‘lubiyat fonidagi g‘urur
Shu bilan birga, Scaloni bu avlodning xarakterini ham unutib qo‘ymadi. U Argentina tarixidagi eng muvaffaqiyatli davrlardan birini boshidan kechirdi, endi esa mag‘lubiyat fonida ham jamoasini himoya qildi.
“His-tuyg‘u doim bir xil: ishlar xohlaganimizdek ketmaganda ham oxirigacha kurashamiz. Biz, argentinaliklar, raqib ham o‘ynashini, u sendan kuchli bo‘lishi mumkinligini anglashimiz kerak. Shunday bo‘lsa ham, biz ularga vazifani osonlashtirmadik,” – deya ta’kidladi u.
Finalda yo‘qotilgan kubok, qaytib bo‘lmas imkoniyat, yana bir oltin sahifa – bularning bari Pujato osmonida og‘ir bulutdek osilib turardi. Ammo maydonni to‘ldirgan muxlislar uchun Scaloni baribir qahramon edi. Ular natijadan ko‘ra, yo‘lni, ruhni, bu jamoaning oxirigacha kurashganini qadrlashardi.
“Leo ketmaydi!” – xalqning talabi
Shu ruhiy holatda Pujatodagi iliq kutib olish sekin-asta boshqa ohangga o‘tdi. Olomon bir ovozdan hayqira boshladi: “¡Leo no se va! – Leo ketmaydi!” Qisqa, lekin juda aniq xabar.
Scaloni kelajagi atrofida savollar ko‘p. Uning shartnomasi dekabrgacha amal qiladi. U avvalroq muddat tugagach, chetga chiqishi mumkinligini imolagan, lekin aniq qaror haqida hech narsa demagan. Shu noaniqlik fonida Pujatodagi bu shiorlar oddiy qo‘shiq emas, ommaviy murojaatga aylandi.
Murabbiy bu chaqiriqlarga javoban ham ehtiyotkor bo‘ldi, ammo bir narsani ochiq aytdi.
“Men dekabrgacha davom etaman va kurashishda davom etamiz,” – dedi u.
Qisqa javob. Lekin mazmuni og‘ir. Bu so‘zlar bilan Scaloni nafaqat o‘z kelajagini vaqtincha belgilab oldi, balki bu jamoa hali so‘nggi sahifasini yozib bo‘lmaganini ham eslatdi.
Endi esa savol bitta: dekabrgacha bo‘lgan bu muddat Argentina futboli tarixida yangi boshlanishga aylanadimi yoki unutilmas davrning sokin yakun sahifasimi?
