Lamine Yamal: Ispaniya Jahon Chempionatida 18 Yoshida Yulduzga Aylanmoqda

Los Angeles Stadiumning baland tribunasida Ispaniya Avstriyani uchinchi gol bilan yakuniy zarbaga uchratgan payt hech kim quvonchni Lamine Yamalning ukasidek nishonlamadi. Endigina uch yoshga to‘lgan Keyne qo‘llarini osmonga otdi-da, bor ovozida baqirdi: “Come on!” Shu lahza yetarli bo‘ldi – Los-Anjeles bo‘ylab millionlab memlar tug‘ildi, ekranlar bo‘ylab bir zumda tarqaldi.

Yer yuzasidan 30 metr pastda – LAX aeroportiga yaqinligi sabab stadion yer ostiga “ko‘milgan” – Lamine Yamal sahna ustida, kameralar, mikrofonlar va telefonlar girdobida turardi. Kimdir unga o‘sha videoni ko‘rsatdi, ukasining bolaligini to‘liq yashay olayotganini eslatdi, undan bu haqda so‘radi. Lahza jimlik cho‘kdi. Keyin u sekin javob berdi: “Bilmayman…” So‘ng davom etdi: “Ukamning baxtli ekanini ko‘rish, onamni ko‘rish meni judayam hayajonga soladi. U men uchun hammasi. Go‘yo u mening o‘g‘limdek, men unga oshiqman.”

U atigi 18 yoshda. Lekin Lamine Yamal allaqachon necha yillardan beri “ortiqcha” mas’uliyatni ko‘tarib kelayotganini aytib keladi. “El País” bilan yaqinda qilgan suhbatida u ilk bor shu mashhurlik, shu e’tibor bosimini 13 yoshida his qilganini tan oldi. Bu turnir boshida esa yana bir video aylanib yurdi: u Walmart bo‘ylab sayr qilayotgani. Oddiy ko‘rinadigan kadr. Juda ko‘p gap bo‘ldi, balki haddan tashqari ham. Lekin u bekorga emasdi. Ayniqsa, uning o‘zi uchun: nihoyat oddiy insondek yurib kelish imkoniyati. Ha, to‘liq oddiy ham emas – video baribir paydo bo‘ldi. Bu ham nimanidir anglatardi.

Bugun dunyoning eng yaxshi futbolchilari jam bo‘lgan sahnada ham Lamine Yamalga o‘xshagan boshqa futbolchi topish qiyin. 18 yoshida allaqachon timsolga aylangan, uning surati hamma joyda. U bilan o‘ta kuchli, hissiy identifikatsiya bor. Har bir stadionda, u to‘pni olgan soniyada shovqin ko‘tariladi, kutish, hayajon paydo bo‘ladi. Shu bilan birga, majburiyat ham. Go‘yo u hamma narsani soyada qoldiradi. Ispaniya yig‘inida esa bu holat yanada yaqqolroq seziladi.

Jahon chempionati oldidan hamma uning jarohatdan qaytishini kutdi. Apreldan beri maydonga tusha olmagandi. Turnir boshlanganidan buyon esa ba’zan uning jamoadoshlari ham o‘z ritmini aynan undan olayotgandek tuyuladi. U guruh bosqichi haqida: bu shunchaki o‘tib chiqish kerak bo‘lgan bosqich, asl turnir pley-offdan boshlanadi, degandi. O‘sha uchrashuvlarni “o‘zimni yana topish” uchun ishlatayotganini aytgan. “Agar biz o‘zimiz bo‘lsak, hech kim bizchalik yaxshi emas,” degan fikrini ham yashirmadi. Va u “Jahon chempionati endi boshlanadi” degan kunda aynan shunday bo‘ldi.

Bu faqat uning kuni bo‘lmadi. Maydon bo‘ylab Ispaniya porladi. Qanot himoyachilari uchib yurdi. Dani Olmo bo‘sh zonalarni topdi. Luis de la Fuente doimiy ravishda bizdan Mikel Oyarzabal haqida gapirishni so‘raydi, va bunga asos bor. Lekin baribir hammasi oxir-oqibat Lamine Yamalga kelib taqaladigandek. Yana bir mas’uliyat. Jamoaning kayfiyati, bayonotlar ham ko‘pincha uning og‘zidan chiqqandek tuyuladi. U kechqurun hech kim Ispaniyaga teng kelolmaydi, deb gapirganidan keyin, ertasi kuni Carso’dagi mashg‘ulotlar oldidan jamoadoshlari xuddi shu ohangda so‘z yuritdi. Yana bir kun o‘tib, Avstriyaga qarshi maydonda buni amalda ko‘rsatishdi. De la Fuente buni “deyarli mukammal” deb atadi.

Uchrashuv oldidan Lamine Yamal tunnelda maydonga chiqish arafasida qo‘lidan ushlab turgan maskotdan hol-ahvol so‘radi. Yonida turgan Dani Olmo esa unga shunday dedi: “Bro, maskotingga arenaga chiqqaningda nimalar bo‘lishini ko‘rsat. Senga bo‘lgan munosabatni, odamlar senga qanday ta’sirlanishini his qilsin.” O‘yin tugagach, Lamine Yamal “matchning eng yaxshi futbolchisi” sovrinini qo‘lida ushlab turardi. U butun o‘yin davomida hayajonli, dinamik, tinimsiz tahdid bo‘ldi. Ba’zi bir nozik tegishlari, ikki marta raqibni “somsa” qilgani tribunalardan xitoblar chiqarib yubordi. Konrad Laimer bilan bo‘lgan yakkakurashi esa alohida sahna bo‘ldi. Shunga qaramay, u bu mukofot aynan o‘zi uchunmi, degan savolda ancha kamtar bo‘lib qoldi. Hatto undan: “Siz baxtlimisiz o‘zi? Ko‘rinishingiz unchalik quvonchli emas,” deb so‘rashdi.

“Albatta, ha,” dedi u. “Juda xursandman, eng asosiysi – keyingi bosqichga chiqdik. Asta-sekin o‘zimni topayapman, kerakli yugurishlar, driblinglar qaytyapti. Mana, endi hammasi boshlanadi: hech kim uyiga qaytishni xohlamaydi va biz buni to‘xtatish uchun qo‘limizdan kelgan hamma narsani qilamiz. Murabbiy qancha daqiqa kerak desa, 100% tayyorman.” De la Fuente uchun esa bu eng yoqimli xabar.

“Har bir stadionda menga bo‘lgan mehrni juda qadrlayman,” deya davom etdi u. “Futbolda Jahon chempionatidan zo‘r narsa yo‘q. Futbolchi bo‘lishni orzu qilgan bola aynan shu turnirni orzu qiladi. Men har bir lahzadan zavq olaman – mehmonxonadan chiqqan paytdan boshlab. Men 18 yoshdaman va Jahon chempionatida o‘ynayapman; bu ikkinchi marta takrorlanmaydi. Biz hech kimdan qo‘rqmaymiz, biz – Ispaniyamiz. O‘zimizga ishonganmiz.”

Bu bosimni qanday yengasiz, deb so‘rashdi undan. “Futbolga e’tibor berish va oilam bilan ko‘p vaqt o‘tkazish orqali,” dedi u. “Chunki meni shunchaki Lamine sifatida biladigan, kimligimni asl holida tanigan yagona odamlar – ular.”

Shu gaplarning o‘zi yetarli: Ispaniya uchun bu Jahon chempionati faqatgina taktika va natijalar haqida emas. Bu 18 yoshli yulduzning yelkasidagi og‘ir, ammo faxrli yuk haqida ham. Endi savol bitta: bu bolakay o‘zi sevgan odamlari bilan birga, bu bosimni oxirigacha ko‘tarib bora oladimi?