Kamaru Usman: Oklahomadagi mag‘lubiyat va kelajagi haqida savollar
Uzoq yillar yarim o‘rta vazn taxtini egallagan Kamaru Usman endi boshqa raqib bilan yuzma-yuz turibdi. Bu safar uning qarshisida oktagonda emas, o‘zining kelajagi turibdi.
Oklahoma City kechasi, 18-iyul. O‘rta vazn toifasidagi ikkinchi jangida u Dricus du Plessisga qarshi besh raundlik to‘liq jang o‘tkazdi va yakunda hakamlar bir ovozdan janubiy afrikalik foydasiga qaror chiqardi: 50-45, 49-46, 49-46. Natija – aniq. Og‘riq – chuqur.
Bu mag‘lubiyat Usmanning o‘rta vazndagi ketma-ket ikkinchi yutqazig‘i bo‘ldi. Avvaliga u qisqa ogohlantirish bilan Khamzat Chimaevga ko‘pchilik qarori bilan imkoniyatni boy bergan edi. Undan oldin esa 2022-yilda Leon Edwardsga kamarini topshirgan, darholgi revanshda ham yutqazgan. 2025-yilda Joaquin Buckley ustidan g‘alaba uni qayta tiklangandek ko‘rsatdi, lekin Oklahoma yana boshqa haqiqatni ochib tashladi.
Endi esa Usman ochiqchasiga nafaqaga chiqish haqida o‘ylayapti.
Ichki kurash: “Haqiqatan davom etishga arziydimi?”
Kamaru Usman o‘zining “Pound 4 Pound” podkastida hamroh bo‘lgan Henry Cejudo bilan suhbatda birinchi marta bu fikrlarni baland ovozda tilga oldi. U gapni cho‘zmay, ayni damdagi ruhiy holatini ochiq bayon qildi:
U murabbiylari va jamoasi bilan o‘tirib, hammasini boshqatdan taroziga solmoqchi. Qayerda turgani, yana qancha yurishi mumkinligi, eng muhimi – bu yo‘lni davom ettirish atrofidagilar uchun hamon arzish-arzimasini o‘ylayapti. U doim oktagonga chiqqanda nafaqat o‘zi, balki murabbiylari va oilasini ham “ifodalayman” deb hisoblagan, shu sabab ham ularni og‘ir jarayonga yana bir bor tortish-qo‘ymaslik masalasida qiynalayapti.
U bu jarayonning og‘irligini yashirmadi: sportda cho‘qqilarni ko‘rganingdan keyin tubanliklarni his qilish mutlaqo boshqacha zarba bo‘lishini aytib o‘tdi. Yutuqlar, kamarlar, rekordlar – bularning bari ortda. Endi esa savol bitta: davom etish kerakmi?
“Jamoa bilan, oilam bilan o‘tirib, baholashim va qaror qilishim kerak”, – deydi u.
Oktagondagi kecha: katta tana, og‘ir bosim, xavfli zarbalar
Du Plessis bilan jang boshlanishi bilanoq vazn farqi va tabiiy o‘rta vazn jangchisining qudrati ko‘zga tashlandi. Janubiy afrikalik o‘ziga xos, biroz “g‘alati” bosimi, turli holatlarga tez-tez o‘tishi, oldinga intilishi bilan Usmanni orqaga surib bordi. U masofani boshqarish uchun chap qo‘l bilan ishladi, pastki tepki zarbalarini ishga soldi, Usman esa masofani qisqartirish uchun qulay lahzani topa olmadi.
Du Plessis rejasi sodda, lekin sovuqqon edi: shoshmaslik, zarbani tanlab berish, xatoni kutish. Buni u jang davomida puxta bajardi.
Burilish nuqtasi ikkinchi raundda keldi. Usman tanaga zarba berish uchun pastga egilgan payti, raqibidan chap tizzaga uchradi. Janubiy afrikalik bu lahzani janubiy panja holatidan juda aniq ushladi. Shundan so‘ng vaziyat Usman uchun yanada og‘irlashdi.
Chap ko‘zi raqib barmog‘i tegib ketgandek bo‘lib, ko‘rishida muammo paydo bo‘lgandek tuyuldi, lekin hakamlar zarbani qonuniy deb baholashdi. Oradan ko‘p o‘tmay, yana janubiy panja holatidan yuqoridan kelgan o‘ng “hook” Usmanni nokdaunga yaqin holatga tushirdi.
Shunga qaramay, u jangni tark etmadi. Og‘riqqa, ko‘rishdagi noqulaylikka qaramay, sobiq chempion raqobatni davom ettirdi.
Uchinchi va to‘rtinchi raundlarda Usman yana jonlandi. U o‘ng qo‘li bilan ancha aniq zarbalar topdi, Du Plessisni to‘siq devoriga surib bordi, ayrim almashuvlarda ustunlikni o‘z qo‘liga olishga urindi. Lekin Du Plessis ham to‘xtamadi. U turli holatlardan zarba berishni davom ettirdi, bir payt esa chap yuqori tepki bilan raqib boshini topdi – bu zarba ko‘pchilikka Leon Edwardsning tarixiy nokauti eslatdi.
Beshinchi, hal qiluvchi raundga kirib kelarkan, Usmanning burchagi unga faqat bir yo‘l borligini ochiq aytdi: faqat yakuniy zarba, faqat muddatidan oldin to‘xtatish. Usman bunga javoban oldinga intildi, kombinatsiyalarni ko‘paytirdi, jangni hujumkor ruhda yakunladi. Lekin vaqt uning foydasiga ishlamadi.
Hakamlar qarori o‘zgarmasdi. Ammo jangning o‘zi unga va Du Plessisga “Fight of the Night” mukofotini olib keldi. Bu – mag‘lubiyat fonida ham Usmanning yuragi va xarakteriga berilgan e’tirof.
Yashirin jarohat va rad etilgan bahona
Podkast davomida Henry Cejudo muhim bir detaldan og‘iz ochdi: uning aytishicha, Usman jangga yirtilgan ko‘krak mushagi bilan chiqqan. U do‘stini tanqid qilarkan, bunday jarohat bilan yuqori darajadagi jangni qabul qilishni yoqtirmaganini aytdi.
Usman esa buni bahona qilishdan qat’iyan bosh tortdi. U zarba ostiga o‘zi kirganini, har safar oktagonga qadam qo‘ygan jangchi singari “tosh otish”ga rozi bo‘lganini aytdi. Uningcha, bu o‘yin shunday: ba’zan risk oqlanadi va hech kim hech narsani bilmay qoladi, ba’zan esa yo‘q.
Bu jarohat uning kurash (resling) imkoniyatlarini cheklab qo‘ygani tushunarli. Du Plessis bir necha marta uning yiqitish urinishlarini to‘xtatdi, Usmanning eng katta quroli bo‘lgan parterga tushirishlar deyarli ishlamadi.
Buyuklik va tubanlik orasidagi chiziq
39 yoshda Kamaru Usman martabasining eng og‘ir burilish nuqtasida turibdi. U yarim o‘rta vaznda besh marta kamarini muvaffaqiyatli himoya qilgan, UFC doirasida 15 janglik g‘alabalar seriyasini qo‘lga kiritgan, o‘z davrining eng hukmron chempionlaridan biri bo‘lib tarixga kirgan.
Shu darajadagi standartni o‘zi uchun o‘zi belgilab olgan jangchi uchun bugungi pastliklar ayniqsa alamli. U buni yashirmaydi ham. U nafaqat tanasi va ruhiyatiga, balki murabbiylari, oilasi, butun jamoasiga tushayotgan bosimni ham hisobga olayotganini ta’kidlaydi. Uning so‘zlariga ko‘ra, bunday pallada qabul qilinadigan qaror nafaqat og‘ir, balki ehtimoliy ravishda butunlay yakuniy bo‘lishi mumkin.
Kamaru Usman oktagonga yana qaytadimi yoki qo‘lqoplarini mixga iladimi – bu savolga hali javob yo‘q. Bitta narsa aniq: u yarim o‘rta vazn tarixidagi eng buyuk jangchilardan biri sifatida allaqachon o‘z o‘rnini egallab bo‘lgan.
Endi esa savol boshqa: u o‘zini yana bir bor qayta kashf etadimi yoki eng yuqori cho‘qqilardan keyingi bu og‘ir pastlikni martaba yakuniga aylantiradimi?
