Juve oxirgi soniyalarda g‘alaba yo‘qotdi: Vicario sharhlaydi

Juda kech tuyulgandi. Ikki bor hisobni tenglashtirgan, xarakter ko‘rsatgan, uchrashuvni hech bo‘lmaganda durang bilan yopadi degan ishonch paydo bo‘lgandi. Lekin so‘nggi soniyalarda tartib butunlay buzildi, chiziqlar uzildi va bitta bo‘shliq yetarli bo‘ldi: Vasilije Adzic mezbonlar uchun g‘alaba to‘pini urdi.

Soat tugayotgan paytda maydon markazida emas, jarima maydoni ichida portlash yuz berdi. Ijaraga olinganidan beri eng barqaror futbolchilardan biriga aylangan Guglielmo Vicario hushtak bilan birga o‘z jamoadoshlariga baqirgancha qoldi. Uning yuzida bitta savol: bu o‘yinni qanday qilib shunday sovurish mumkin edi?

Yuqori chiziq, past intizom

Bu kecha mehmonlar uchun mudofaa bo‘yicha haqiqiy dars bo‘ldi – ammo noto‘g‘ri tomondan. Ular tiklagan ofsayd tuzog‘i deyarli har safar yorib o‘tildi. Yuqori chiziq bor edi, lekin uyg‘unlik yo‘q, buyruq bor edi, lekin muloqot yo‘q.

Sebastiano Esposito va Kieron Bowie kiritgan gollar ikki marta Sassuolo’ni oldinga olib chiqdi. Har safar bir xil manzara: haddan tashqari baland ko‘tarilgan mudofaa, bir soniyaga kechikkan qadam, bitta noto‘g‘ri chiziq – va darvoza tomon o‘tkir zarba.

Juve’ni o‘yinga qaytargan esa tizim emas, individual mahorat bo‘ldi. Edon Zhegrova ikki marta yakka mahorat hisobiga sahnaga chiqdi, raqibni aldab o‘tgan zarbalari bilan hisobni tenglashtirdi va o‘yinga umid qaytardi. Ammo yakunda aynan jamoaviy ish – o‘sha himoyaviy uchinchi zona – Juve’ni yerga urdi.

“Bir hafta shu haqida gaplashdik”

Vicario uchun bu gollar tasodifiy xatolik emas, tayyorlanib ham uddalanmagan topshiriqdek tuyuldi. U uchrashuvdan so‘ng DAZN’ga bergan intervyusida fikrini yashirmadi, so‘zlarini ehtiyot qilib tanlamadi.

U jamoaning ruhiy yondashuvini tanqid qildi, ayniqsa hisob tenglashgandan keyingi daqiqalarda. Unga ko‘ra, bu aynan oldindan ko‘rilgan, mashg‘ulotlarda qayta-qayta ko‘rib chiqilgan vaziyatlar edi, baribir o‘sha xatolar takrorlandi.

“Biz Juventus, har safar g‘alabaga intilish – majburiyat,” degan mazmundagi fikrlari bilan u ham jamoaning g‘ururini eslatdi, ham chegarani chizdi: hujumga shoshilish – ha, lekin muvozanatni yo‘qotish – yo‘q. Aynan shu “muvozanat” so‘zi uning og‘zidan bir necha bor chiqdi. Bir hafta shu haqida gaplashib, so‘ng oxirgi daqiqalarda hammasini shamolga sovurish – darvozabon uchun qabul qilib bo‘lmas zarba.

U “Juventus bunday ikki golni qabul qila olmaydi” deya klub tarixini tilga oldi. Bu shunchaki shior emas, ichki talab. U tinchlik, sovuqqonlik, vaziyatni boshqarish haqida gapirdi va jamoada imkoniyat yaratish uchun yetarli sifat borligini eslatdi. Masala – sifatni boshqarish, uni tartibga solish.

Lokatelli yo‘qligi – bahonami yoki muammo?

Juve hozir murakkab davrni boshidan kechiryapti. Bir nechta yetakchi futbolchi safdan chiqqan, eng og‘ir zarba esa kapitan Manuel Locatelli’ning yo‘qolishi bo‘ldi. Menisk operatsiyasidan so‘ng u to‘rt-olti oyga safdan chiqqan, bu esa markazda ulkan bo‘shliq qoldiradi.

Shunday fon ostida har qanday mag‘lubiyatni jarohatlar bilan oqlash oson. Lekin Vicario bu yo‘lni tanlamadi. U Manuelning yo‘qligidan achinishini aytdi, ammo bir zumda chizig‘ini chizdi: bu uzoq muddatli jarohat, tarkibda sifatli futbolchilar bor, doim bahona qidirib bo‘lmaydi.

Bu so‘zlar kiyinish xonasiga aniq signal yubordi. Jamoa yetakchisini yo‘qotgan, lekin mas’uliyatni ham yo‘qotgan emas. Ayniqsa, bunday mag‘lubiyatdan so‘ng jarohatlar ortiga yashirinib bo‘lmaydi.

Bir hafta oldingi qahramonlik – bugungi zarba

Bu natija Juve uchun nafaqat ochko yo‘qotish, balki ruhiy zarba ham bo‘ldi. Ayniqsa, bir hafta oldingi voqealar fonida. O‘shanda Federico Gatti zaxiradan tushib, Milan’ga qarshi so‘nggi daqiqalarda 1:1 hisobini tortib olgandi. O‘sha kecha “oxirigacha kurashadigan Juventus” obrazi qaytgandek tuyulgandi.

Endi esa xuddi shunday ssenariy, lekin teskari yakun. Bu safar Juve oxirigacha kurashib emas, oxirida yiqildi. O‘yin tugagach, kiyinish xonasida ko‘proq nima borligi so‘ralganda, Vicario ikkita so‘zni tanladi: g‘azab va afsus. Ikkalasi ham baland, ikkalasi ham o‘rinli.

U Juve darajasidagi klub o‘yin holatlarini boshqarishni bilishi shartligini ta’kidladi. Ayniqsa, hisobni tenglashtirish uchun bunchalik mehnat qilgandan keyin. Uchrashuv oqimini o‘zgartirish – bu ishning yarmi. Uni ushlab qolish – haqiqiy sinov.

Vicario oxirida bir fikrni alohida urg‘uladi: “Bizda sifat bor, demak, bu daqiqalarni boshqarishni o‘rganishimiz kerak.” Savol endi shunday: Juve bu og‘ir darsni o‘zlashtiradimi yoki yana bir bor so‘nggi soniyalarda o‘zini yo‘qotadimi?