Cruz Hewitt Wimbledon finaliga chiqdi: Otasining merosini davom ettiradi

Londonning yozgi shabadasi, Centre Court atrofidagi shovqin-suron va tribunada bir tanish yuz. Bu safar u kortda emas, tomoshabinlar orasida. Lleyton Hewitt o‘tiribdi. Pastda esa uning o‘g‘li, Wimbledon o‘smirlar turnirining finalchisi — Cruz Hewitt.

Taxminan chorak asr avval otasi shu yerda kattalar chempionligini ko‘targan edi. Endi esa o‘sha “All England Club” maysida yana bir Hewitt ism-sharifi – lekin boshqa avlod, boshqa tarix boshlanmoqda.

To‘rtinchi ketma-ket urug‘li raqib qulatildi

Cruz juma kungi yarim finalda shu haftadagi eng kuchli g‘alabasini qo‘lga kiritdi. Raqib – Niderlandiyaning eng yaxshi o‘smirlaridan biri, yaqinda o‘z yurtidagi ATP turnirida asosiy to‘rda g‘alaba qozonib, Daniil Medvedevni ham hal qiluvchi set tay-breykigacha olib borgan Thijs Boogaard.

Natija esa juda sovuqqon: 6-4, 6-4. 17 yoshli avstraliyalik uchun bu ketma-ket to‘rtinchi urug‘li raqib ustidan g‘alaba bo‘ldi. Shu bilan u so‘nggi o‘n yil ichida Wimbledon o‘g‘il bolalar singllarida finalga chiqqan ilk avstraliyalikka aylandi – bu yo‘lni oxirgi bo‘lib Alex de Minaur bosib o‘tgan edi.

Hali bir set ham boy berilgani yo‘q. Besh o‘yinda ham raqiblar 6:6 gacha yetib kelolmadi. Cruz endi 2011 yilda g‘olib chiqqan Luke Saville’dan keyin bu turnirda zafar quchishi mumkin bo‘lgan ilk avstraliyalik bo‘lishga urinmoqda. De Minaur o‘z vaqtida finalda uch setlik jangda Denis Shapovalovga yutqazib qo‘yganini eslasak, Cruz oldida tarixni boshqa yo‘l bilan yozish imkoniyati turibdi.

“Otamning yo‘lini takrorlash emas, o‘zimning yo‘limni chizmoqchiman”

U kortdan chiqib kelar ekan, tribunadan tushgan birinchi tabrik – otasining yelkasiga qattiq, faxrli bir shapatasi. Yonida onasi Bec, chetda esa murabbiyi, sobiq Davis Cup qahramoni Wayne Arthurs. Court 18 atrofida haqiqiy “Team Hewitt” sahnasi.

Cruz uchun bu familiya ham yelka, ham yuk. Lekin u bu yukni yengil ko‘tarayotgandek.

U o‘zini shunday tasvirlaydi: otasining merosiga bog‘langan, lekin unga qaram bo‘lmagan. Lleyton’ning Hall of Fame darajasidagi tajribasi yonida, o‘g‘il o‘z karerasini alohida bob sifatida ko‘rmoqda. Tashqaridagi shovqin, taqqoslashlar, “otangdek bo‘la olasanmi?” degan savollar – bularning barchasini u fon shovqiniga aylantirgan.

U o‘zini har kuni yaxshiroq tennischi qilishga urinayotgan, talabchan, lekin xotirjam yigit sifatida ko‘rsatmoqda. Xarakterning aynan shu turi kortda ham sezilib turibdi.

Arthur Fery bilan ertalabki mashg‘ulot va ertak davomiyligi

Bu hafta Cruz faqat o‘zi uchun emas, boshqalar ertagini ham yozishga yordam berdi. Aorangi Parkda u britaniyalik wild card Arthur Fery uchun ham muhim bo‘ldi – juma kuni tongda Fery’ni Alexander Zverevga qarshi yarim final oldidan aynan Cruz qizitdi. Bu haftadagi ikkinchi marta birga zarba almashishlari edi.

Bu tasodifiy tafsilot emas. Wimbledon ichidagi kayfiyatni, Cruzning yosh bo‘lishiga qaramay, o‘zini katta sahnada erkin his qilayotganini ko‘rsatadigan mayda, lekin jonli detallar.

Matbuot bosimi, Federer egizaklari va “kechikkan” qarsaklar

Hafta o‘tgan sayin kort atrofida to‘plangan odamlar soni oshdi. Tomoshabinlar, boshqa o‘yinchilar, xalqaro jurnalistlar – hammasi bir paytning o‘zida shu yigitga yuzlandi. Yarim finaldan keyingi matbuot anjumanida esa zal deyarli to‘lib ketdi.

Savollar jiddiy taktik tahlildan tortib, kulgili mayda savollargacha bordi: u Federer egizaklarini qanchalik yaxshi bilishi, hanuz bo‘yi o‘sayotgan-o‘smayotganidan tortib, Lleytonning nega qolgan jamoaga qaraganda biroz kechroq qarsak chalishiga qadar. Hatto mashg‘ulotlarda otasini yenga olishi-yo‘qligigacha.

Cruz bularning barchasiga hazil va xotirjamlik bilan javob berdi. Rasmiy o‘yin o‘ynamaganini, faqat servis o‘yinlari yoki kichik setlar bo‘lganini aytib, bir-ikki set yutganini ham yashirmadi. Lekin otasining hanuz juda raqobatbardosh ekanini, g‘alaba uchun maydonda kun bo‘yi qolishga tayyorligini ham ta’kidladi. Bu – oilaviy raqobat, lekin ayni paytda kuchli motivatsiya manbai.

Boogaardga qarshi sinov va “C’mon” qaytishi

Boogaardga qarshi yarim final Cruz uchun ilk jiddiy chayqalishlarni ham olib keldi. U o‘yinni juda ishonchli boshladi: raqibning asabiy startidan foydalanib, uchinchi g‘atda breyk qildi va birinchi setni shu ustunlikni ushlab turib yakunladi. Yo‘l-yo‘lakay himoyadan chiqarilgan, keskin kesilgan kross forehand passing bilan Boogaardni to‘r yonida muzlatib qo‘ygan epizod ham bo‘ldi. Ortidan esa tanish hayqiriq: “C’mon!”

Ikkinchi setda esa voqea qisqa muddatga bo‘lsa-da, o‘zgardi. 2:2 hisobini tenglashtirish uchun servisga kelgan Cruz, undan oldingi ge‘mda ikkita breyk ochkosini ishlata olmagach, bir necha daqiqalik beparvolikka yo‘l qo‘ydi. To‘rtta xatosi ketma-ket kelib, ge‘mni 15-ga boy berdi, hisob 3:1 Boogaard foydasiga.

Mana shu lahza – uning bu haftadagi birinchi haqiqiy sinovi edi. Shunga qaramay, u boshini yo‘qotmadi. Eng katta qurollari – kuchli va aniq servis hamda agressiv forehand – yana ishga tushdi. Servislari muntazam ravishda 200 km/soat atrofida uchib bordi, lekin raqamlarning o‘zi emas, to‘pni qayerga va qachon yo‘naltirayotganini tanlash mahorati raqibni charchatdi. Boogaard fizik jihatdan kuchli, yoshi ham bir yilga katta, reytingda esa taxminan 80 o‘rin yuqoriroq bo‘lishiga qaramay, bu bosimga uzoq chiday olmadi.

Cruz o‘yinni o‘z qo‘liga qaytarib oldi va yana setni 6-4 bilan yopdi.

Lleyton soyasi va Andre Agassi bahosi

Cruzning o‘yini hali ham shakllanmoqda, lekin asosiy konturlar allaqachon ko‘rinib turibdi. Kuchli birinchi servis, ochiq maydonga hujumkor forehand, oldinga dadil chiqish, to‘r yonida ishonchli volley va yoshiga nisbatan juda yetuk zarba tanlovi.

Bu yerda yana bir tarixiy chiziq paydo bo‘ladi. Andre Agassi bir paytlar Lleyton Hewittni kortdagi eng zo‘r qaror qabul qiluvchilardan biri sifatida tilga olgan edi. Endi esa Cruz aynan shu fazilatni eng yaqin, eng tabiiy namuna sifatida yonida ko‘rib o‘smoqda. Har bir ochkoda to‘g‘ri qaror topish – katta tennisning eng qimmat valyutasi. Cruz hozircha o‘smirlar darajasida bo‘lsa-da, aynan shu jihati bilan alohida ajralib turibdi.

Avstraliya uchun navbatdagi maysa ertagi bo‘ladimi?

Wimbledon o‘smirlar finali – bu faqat trofey uchun o‘yin emas. Bu ko‘pincha kelajakni eslatib turadigan sahna. De Minaur bu yerda finalga chiqib, keyinchalik dunyo reytigida ilk o‘ntalikka kirgan bo‘lsa, Shapovalov ham o‘sha finaldan keyin katta sahnaga sakrab chiqqan.

Endi esa navbat Cruz Hewittda. Otasi bu kortlarda allaqachon o‘z bobini yozib bo‘lgan. Savol endi boshqa: bu maysa, bu tribunalar va bu bosim ostida Cruz o‘z bobini qanday yozadi?