Bruno Fernandesning alamli yozuvi: Portugaliyaning erta xayrlashuvi
Portugaliya bu Jahon chempionatiga favoritlardan biri sifatida kelgandi. Sarlavhalar, prognozlar, tarkibning chuqurligi — hammasi Roberto Martinez jamoasini uzoq yo‘lga chiqarib qo‘ygandek tuyulardi. Ammo turnir taqdirini ba’zan bitta zarba hal qiladi.
Bu safar o‘sha zarba Mikel Merino oyog‘idan chiqdi.
Ispaniya bilan 1/8 final uchrashuvi keskin, asablarni yeydigan darajada tarang o‘tdi. Himoyalar mustahkam, xatolar minimal, har bir pressing ortida xavf sezilib turardi. Qo‘shimcha daqiqalar boshlandi, hamma allaqachon qo‘shimcha bo‘limlarni kutayotgan bir paytda, Arsenal yarim himoyachisi Merino so‘nggi zarbani berdi. To‘p to‘rga kirgan on, Portugaliyaning butun rejalari, umidlari va turnirdagi yo‘li bir lahzada qulab tushdi.
1:0. Ammo bu raqam Portugaliya uchun shunchaki hisob emasdi. Bu tugash nuqtasi bo‘ldi.
Mag‘lubiyat oqibatlari uzoq kuttirmadi. Martinez turnirdan so‘ng bosh murabbiylik lavozimini tark etdi. Federatsiya uchun bu qaror keskin bo‘lsa, futbolchilar uchun yanada og‘irroq bo‘ldi: bir necha yil davomida qurilgan loyiha, yangi avlod atrofida shakllangan g‘oya birdaniga savol ostida qoldi.
Shu fon ortida jamoaning eng yetakchi figuralaridan biri, Manchester United yarim himoyachisi Bruno Fernandes sukutni buzdi. U uzoq vaqt hech narsa demadi, tanqidchilarga javob qaytarmadi, bahona qidirmadi. Hammasini bitta postga jamladi.
U X ijtimoiy tarmog‘ida yozdi. Matn qisqa, ammo og‘ir ohangda edi.
“G‘amgin, hafsalasi pir bo‘lgan va ko‘ngli qolgan”, — deya boshladi u. Bir necha so‘z, lekin bu so‘zlar ortida Portugaliya kiyinish xonasidagi kayfiyat, yechinish xonasida sukutga cho‘mgan yuzlar, maydonni tark etayotgan paytdagi nigohlar turardi.
Fernandes bu safar ham jamoani alohida ajratib ko‘rsatdi. U bu guruh futbolchilari uning o‘zidan ham ko‘proq narsa kutishiga sabab bo‘lganini tan oldi: nafaqat individual mahorat, balki yillar davomida shakllangan jamoaviy ruh tufayli. Ularning o‘zaro ishonchi, bir-biriga bo‘lgan hurmati, murabbiy shtabi bilan munosabati — bularning bari Portugaliyani bu turnirda haqiqiy da’vogar qilgan omillar edi.
Shuning uchun ham bu mag‘lubiyat og‘irroq tuyuldi.
Fernandes postida murabbiylar shtabi va barcha xodimlarga alohida minnatdorlik bildirdi. Har kuni ular bilan birga ishlagan, tayyorgarlik jarayonini ichidan ko‘rgan futbolchi sifatida u bu mehnatni e’tirofsiz qoldirmadi. Mashg‘ulot maydonidan tortib, tibbiyot xonasigacha — butun tizimni bir butun organizm sifatida ko‘rsatdi.
So‘ng navbat muxlislarga yetdi. “Barcha portugaliyaliklarga, qo‘llab-quvvatlaganingiz va ishonchingiz uchun ulkan rahmat”, — deb yozdi u. Bu ibora ortida stadionni to‘ldirgan, ekran qarshisida o‘tirib ham yuragi maydonda bo‘lgan millionlab odamlar turardi. Ular bu safar ham jamoasidan ko‘proq narsani kutgandi. Futbolchilar ham shunday.
Portugaliya uchun bu chiqish baribir muvaffaqiyatsizlik sifatida esda qoladi. Favorit sifatida kelib, 1/8 finalda to‘xtash — bu darajadagi tarkib uchun kam. Ammo Bruno Fernandesning so‘zlari shuni ko‘rsatadiki, jamoa ichida ishonch hali so‘nmagan. Bu mag‘lubiyat jarayonni to‘xtatmaydi, faqat uni yanada talabchan qiladi.
Savol endi bitta: bu alamli yakun keyingi turnirda qanday javob topadi?
